Een boom opzetten
 Het jaar 2008 is nog niet “volbracht” toch kunnen we de voorzichtige
conclusie trekken dat het mondiaal gezien het jaar van de “vallende
banken” is. En voor onze geloofsgemeenschap het jaar van de
“schuifelende kerken”. Beide conclusies leveren tot nu toe sombere
gezichten op maar bijbels gezien is dit het begin van een uittocht en
via een doortocht komen we uiteindelijk toch waar we willen zijn: “het
beloofde land”.
Deze inleiding bevreemdt u misschien. Mag ik proberen die toe te
lichten. De vallende banken spreken voor zich. De media staan er vol
van. Ineens blijkt ‘the sky’ niet meer de ‘limit’ te zijn. De bomen
groeien niet meer tot in de hemel. Het consumeren heeft zijn grens. De
apostel Paulus zei het wat ongenuanceerd maar toch heel duidelijk: “wie
wil eten moet werken” (2 Tess.3,10) de gebakken lucht van de
aandelenbeurzen voedt alleen ‘slimme’ mensen die hun talenten daarvoor
gebruiken maar de ‘echte’ honger helpen zij daarmee niet de wereld uit.
Nu wordt van de ‘overheid’ verwacht dat ze paal en perk gaan stellen.
Dat zij grenzen aan gaan geven van wat wel en wat niet kan/mag. Het zal
wel even duren maar mogelijk krijgen we uiteindelijk een meer eerlijke
verdeling van de koek, ons Bruto Nationaal Product, ook mondiaal
gezien. Daarbij moet ik denken aan de millenniumdoelen die de
wereldoverheid, de VN, hebben gesteld. Deze acht doelen houden simpel
gezegd in: binnen 15 jaar de armoede in de wereld halveren en de
levenskansen van de mens verdubbelen.
Die doelen zijn gesteld in het jaar 2000 en in 2002 ondertekend door
189 regeringen. In 2007, halverwege de rit, hebben in Nederland de
overheid, het bedrijfsleven en maatschappelijke organisaties, waaronder
de kerk(en) op Schokland een overeenkomst getekend om daar in Nederland
een extra impuls aan te geven omdat anders de doelen, het beloofde
land, niet worden gehaald. Het doel voor ogen houden is een positieve
benadering, alleen stil staan bij wat niet goed is werkt negatief.
Eind september waren alle leden van de parochiebesturen en de
pastoraatsgroepen uitgenodigd om wel ‘even stil te staan’ bij deze
millenniumdoelen en wat wij er in onze parochie en in de federatie aan
kunnen bijdragen om het beloofde land dichterbij te brengen. Wij denken
dat u er tenslotte ook meer van zult merken en horen in de liturgie, de
catechese en de diaconie.
De schuifelende kerken, ooit een hoofdstuk uit het boek “de koning van
Katoren” van Jan Terlouw doet me denken aan alle bewegingen in en rond
de kerk(en) en de gebouwen. Zoals de clustervorming ofwel meerdere
parochies die samen gaan als één parochie. De problematiek rond de
kerkgebouwen, een parochiefeest van de parochie de Emmaüsgangers met
uitbundige en hier en daar voorzichtige vreugde en daarnaast de
geboortepijn van het één parochie te zijn. De kerk is in beweging en
schuifelt, een uittocht, een doortocht en hopelijk een aankomst in het
beloofde land ‘een kerk van levende mensen’ gericht op elkaar.
Ook op een andere manier schuifelen de kerken in Alphen, want “de Raad
van Kerken” probeert opnieuw in beweging te komen en denkt na over wat
we kunnen doen voor de gehele samenleving in Alphen, onder andere voor
hen die in de verdrukking zijn gekomen. Gezamenlijk stellen wij ons de
vraag: “Kunnen wij de hongerige voeden”, “Ben ik mijn broeders hoeder”?
Schuifelende voeten tenslotte op 2 november toen wij onze dierbare herdachten op de begraafplaatsen, in de kerken en thuis.
De ‘schuifelende kerken’ in het boek van Jan Terlouw komen tenslotte
samen en vormen een thuis voor iedereen. Voor blijde mensen, bedroefde
mensen, zoekende mensen en hongerende mensen. Een droom ooit van
Jesaja, van Jezus van Nazareth, van Martin Luther King en de pastores
in de Wijngaard.
Het doel voor ogen houden is een positieve benadering, alleen stil
staan bij wat niet goed is werkt negatief. De bomen groeien niet tot in
de hemel maar lopen wel ieder voorjaar weer uit.
Pastor Gilion Greeve
|
|
|
|
|
|
|
Inspiratie